Umut hep var… Ve hep var olacak.
Sen yolun sonu zannedersin ama hikâyen yeni başlamıştır belki de…
Sen karanlık bir çukurun içine düştüğünü zannedersin ama hâlbuki aydınlığa sırtını
dönmüşsündür.
Sen duygularının öldüğünü zannedersin ama bir su bile yeter onları açtırmaya.
Diyorum ya insan zanneder ve o zannettiği düşüncenin içinde yaşar.
Hâlbuki hayalde öyledir insan hayal ettikçe yaşar ama neden zannettikçe yaşamı zorlanır?
Neden kapatır kapılarını, duygularını? Sevgisini, merhametini?
İnsan neyi düşünürse o düşüncesi gerçek,
Neyi hayal ederse o hayali elbet gerçekleşecek.
Sanki duygularım gömülmüş asrın karanlığına ve bir çıkış yolu aramakta,
Ya bir insanda, bir kitapta ya da birkaç şiir yazmakla.
Ama insanın çıkış noktası kendisidir aslında.
Kendi kendine zindan eder günlerini
Cennet bahçelerini göremeden.
İçindeki kanat çırpan umut kuşlarının kanatlarını incitirken…
Gelmeyecek olanı beklerken…
İçindeki saflığı yok ederken…
Belki de kim bilir, sevginin manasını unuturken…