İnsan önce güvenlik aradı, ardından geçim yolları kurdu; sonra çarşılar, mabetler ve meydanlar etrafında toplanarak şehri meydana getirdi. Bu yüzden şehir yalnız evlerin ve yolların bir araya geldiği bir mekân değil; insan topluluklarının kurduğu düzenin, otoritenin, inancın ve hayat anlayışının somutlaşmış hâlidir. Tarih boyunca göçebe hareketin yerini yerleşik hayata bırakmasıyla birlikte ilim, sanat, ticaret ve siyaset de şehirlerde gelişmiştir. Çünkü medeniyet ancak insanların bir arada yaşayarak ihtiyaçlarını aşan daha yüksek bir hayat kurmalarıyla ortaya çıkar. Bu sebeple her şehir onu inşa eden medeniyetin ahlakını, kuvvetini ve dünya tasavvurunu kendi sokaklarında saklayan bir organizma gibidir. Şehir; insanın korkularını, dualarını, iktidar arzusunu, yalnızlığını, estetik duygusunu ve sonsuzluk arayışını biriktirdiği büyük hafıza mekânıdır. Tarih boyunca her medeniyet önce bir kelime üretmiş, ardından bir mabet, sonra bir meydan ve nihayet bir şehir inşa etmiştir. Çünkü medeniyetin asıl yüzü taşta değil, şehirde görünür hâle gelir.