Kelebek yarına âşık oldu,

Ama ölmedi,

Çiçeklerinden vazgeçti.

Gökyüzüne yazdı adını,

Kanatlarını kendine pusula bildi.

Uçamadı belki sonsuza,

Ama hep biraz daha yaklaştı.

Geceleri ayla konuştu:

“Görebilir miyim yarını?” diye.

Ay sustu.

Işık bırakmadı kanatlarına.

Karanlık bile parlamıyordu artık.

Kanatları kırıldı sonunda.

Ve kimse fark etmeden,

Kelebek yok oldu.