Doğası gereği uçucu olan sözü nasıl tutabilir, nasıl kalıcı kılabilir ve zamanda/mekânda başkalarına nasıl aktarabiliriz?

İnsanın bu temel ihtiyacı, uygarlık tarihi boyunca bütün medeniyetlerde ve kültürlerde tartışma konusu olmuştur. Bu bağlamda, ağaç kabuklarına yapılan kertiklerden veya taşlara çizilip oyularak yapılan ilk resimlerden ve hatta bağ sisteminden harflere geçilirken bile bu soruya çeşitli cevaplar önerilmiştir. 

İnsanlar, on binlerce yıldan beri deneyimi ve bilgiyi geleceğe ve başka halklara iletmek için resimler ve çizimler gibi çok çeşitli yöntem ve araçlar geliştirmişlerdir. Günümüzden yaklaşık yirmi bin yıl kadar önce Lascaux Mağarası’nda (Fransa), insanlar ilk çizimlerini bir mağaranın duvarlarına çizmişlerdir. Fakat bu işaretler ve resimler henüz bir yazı oluşturmamışlardır. Tüm bu resimler ve işaretler ait oldukları cağın ve uygarlığın temel yapısı hakkında bize bazı bilgiler vermektedir. O günün uygarlık düzeyini, yaşam biçimini ve düşünme tarzını imgelemektedirler. Dilin bu biçimi, o günün koşullarında yazının işlevini görmüş olsa da, günümüzde kullandığımız yazının anlatım imkânlarından yoksundur; soyutlama düzeyi, somut gerçeği her boyutuyla yansıtma kapasitesine sahip değildir.