Bazen gidişleri kabullenir insan.
Beklemek güzeldir, birçok şeyi öğretir insana.
Bazı şeyleri öğrenirken birçok şey de eksilir beklerken.
Ardından baktığın her günün sonunda,
Yanan hep sen olursun.

Bazen *Unuttum!* dersin,
Aslında unuttuğun kendindir,
Sevdiğin şeyleri bir daha hatırlamazsın.
Hep kendinden fedakârlık edersin beklerken.

Yaptığın fedakârlık çok büyüktür aslında,
Aşkı yaşatmak isterken kendini yok edersin,
O bunun kıymetini bilmez.
Sen kendine değil, aşkına üzülürsün,
O bunun da değerini anlamaz…