Kızın bir eli, gökyüzünden medet umar gibi havaya kalkmıştı.
Hâlâ da bir umut vardı; belirsiz olsa da.
Gözleri belki çaresizdi ama yine de bir parıltı vardı; iyileşmeye dair.
Küçük kırıntılardı bunlar; ümit kırıntıları.
Karanlık bile koparamamıştı o tek çırpınan kanadını.
Bir gün uçacaktı, her şeye rağmen, etrafını saran o koyu karanlığa karşı...