Gündelik hayatın sıradan ayrıntıları içerisinde derin manalar saklı olabilir.

Yunus Emre Eker için karalamak yalnızca kâğıda düşen dağınık cümleler değil; zihinde dolaşan, kimi zaman kaybolmuş, kimi zaman da keskinleşmiş düşüncelerin izlerini görünür kılma çabası.

Karalamaca, bir karalamanın aynı anda hem kırılgan hem de güçlü olabileceğini gösteriyor. Kimi zaman ülkenden ve dostlardan ayrılık vakti kadar derin bir acı; kimi zaman bir zeytin işçisinin alın teri kadar yıkıcı, kimi zaman da şelaleye yağan yağmur kadar arındırıcı.

Karalamaca, okuru zihnin kıvrımlarına çağırıyor. Dağınık görünen satırların ardında, parçalanmış bir bütünlüğün, suskunlukla iç içe geçmiş bir sesin, hem kişisel hem toplumsal hafızanın izleri var.