Susar bazen herkes, bir tek kalbiniz konuşur sessizce.
Ne göz görür ne kulak duyar ama içiniz bilir…
Kalbinizin sesi yalan söylemez size.
Gecenin koynunda bir fısıltı olur,
İçinizden yükselir bir nida: "Unut diyorsun ama unutmuyor bu yürek,
Sevme diyorsun ama seviyor hâlâ..."
Dışınızda gülücükler savrulurken,
İçinizde kasırgalar kopar.
Kalbinizin sesi der ki size: "Sen gülüyorsun ama yıkıldın çoktan."
O ses bazen umut olur, “Dayan” der,
Bazen pes ediş olur, “Bırak” der…
Ama ne derse desin, hep sizdendir, hep gerçektir.
Kalbinizin sesi…
Bir sevdayı fısıldar bazen, "Gitme" der, "Kal biraz daha..."
Ama dudaklarınız susar, çünkü bazen sevmek,
Sadece içten içe yanmaktır uzaktan.
İnsan kalbini susturamaz, kaçsa da görmezden gelse de…
Bir şarkıda, bir sokakta, bir rüyada döner dolaşır o ses,
Ve tam da unuttum dediğiniz yerde
İçinizden yankılanır yine: “Sen hâlâ sevdasındasın…”
Kalbinizin sesiyle yürüyün, korkmayın ondan.
Çünkü o ses, sizi siz yapan tek şeydir bu hayatta.