Geceyi omzumda taşıdım ben,
Bir ismi tekrar ederek içten.
Şehir uyurken gizliden,
Ben yandım kendi sessizliğimden.

Sebep vazgeçememekti,
Sonuç kendimden gitmekti.
Bir gölgeye tutunmaktı,
Gerçeği görmemekti.

Sabah geldi ağır ağır,
Yorgun gözlerimde karar.
Karanlık biter bir gün,
Yeter ki insan kendini duyar.

Geceyi indirdim omuzumdan,
Artık yük değil anıdan.
Bir ismi değil, kendimi taşırım,
Yürürüm sabaha adımla, gururumla.