Şiir azıcık aklî, daha çok kalbî bir eylemdir. Şairin kastı konuşulduğunda birazcık aklı, daha çok ruhu konuşuluyor demektir. “el-Ma’nâ fî batni’ş-şâir.” der Araplar. Yani kasd-ı mahsusa şairin bâtınında, derûnunda, hâsılı ruhundadır. Ruh ise sırdır, akıl onu anlayamaz, kısırdır.

Şiiri ruh anlar; akıl ise belki ve ancak yorumlar.

Şiir, aklî düşüncenin kalbî idrake evrilmesidir.

Şiir, aklın devrilmesi, kalbin anlamı devralmasıdır.

Aslında muamma olan; sözdeki şiir değil, ruhtaki şuurdur. Kapalı olan, lafız değil ruhtur.