Bu kitap, “iyi” ile “kötü”nün nerede başladığını değil; bizim içimizde nasıl icat edildiğini soruyor. Bir yanda Nietzsche’nin sert aynası: erdem dediğimiz şey gerçekten yücelik mi, yoksa gücün dizginlenmiş hâli mi? Öte yanda Mevlânâ’nın derin sesi: insanın karanlığı bile dönüşebilir mi, merhamet bir zayıflık mı yoksa en yüksek cesaret mi? Sayfalar ilerledikçe okur, ahlâkın bir kanun gibi dışarıdan inmediğini; kimi zaman korkudan, kimi zaman kibirden, kimi zaman da sevginin ağır bedelinden doğduğunu hisseder.
“Kaynak” arıyorsan, bu metin sana tek bir adres vermiyor: kendi vicdanını. Çünkü burada mesele kimin haklı olduğu değil; hangi soruyu sormadan yaşadığımız. İyi olmak, başkalarına zarar vermemek mi; yoksa kendini inkâr etmemek mi? Kötülük, bilerek can yakmak mı; yoksa sevgisizliğin sıradanlığı mı? Bu kitap, yanıt dağıtmak için değil—seni rahatsız edecek kadar dürüst sorular bırakmak için yazıldı.