İnsan Kalır, hafızanın kırıldığı yerden doğan bir şiir akışıdır. Aşkın en ince yarığından sızar, zamanın sert yüzüne çarpar, oradan yeniden insana döner.

Ay çıldırır burada.  
Işık sınırını unutur.  
Şehirler kendini hatırlamaya başlar.

Sokakların adı silinir, aşk yer değiştirir, zaman kendi çizgisini unutur.

Bir rüzgâr vardır; adı hatırlamaktır.  
Bir deniz vardır; eski sesleri taşır.  
Bir insan vardır; kaybettiklerinin içinden geçerek kalır.

Mitler uzak bir geçmiş değil, bugünün içinden sızan bir gölge gibi yeniden belirir. Tanrılar çekildikçe dünya görünür olur; dünya görünür oldukça insan ağırlaşır.

Her şiir bir çatlak açar; içinden hem yara hem ışık sızar.

Çünkü dünya değişir.  
Şehirler değişir.  
Adlar silinir.

İnsan kalır.