Devletin ve devletlilerin kötülüğü genellikle hukukidir ve taammüden yapılmıştır. İsmet İnönü’nün "Şark Raporu" ve devamındaki olaylar bu açıdan okunabilir. Çünkü insanı bir amaç için araç olarak kullanmanın ötesine geçer. Sonu nekropolitikaya varan biyopolitik bu tür kötülükler insanı ve evrensel etik ilkeleri geçersiz kılmaktır. Immanuel Kant’a göre beşerin ruhundaki "derin bozulma"nın göstergesidir. İtaat ve buyruk doğrultusunda sıradanlaştırılmış, düşünmeden yapılmış olanlarına Hannah Arendt "radikal kötülük" der. 
Böylesi bir kötülüğün itirafı değil ama birinci ağızdan, soğukkanlılıkla hazırlanmış; hem de neredeyse yüzyıl kamuoyundan gizlenmiş belgesini okuyacaksınız.