Ebu Talib ve çocukları, onları görünce çok sevindiler. Hz. Muhammed (s.a.a.) şöyle buyurdu: “Amcacığım! Biz, sıkıntılarınızı biraz olsun azaltmak için geldik. İzin verin, her birimiz çocuklarınızdan birini evimize götürüp ona bakalım.” Sonra yan yana oturan çocuklara sevgiyle baktı ve gülümsedi.
    Ebu Talib biraz düşündü. Sonra yerinden kalkıp başka bir odaya geçti, eşi “Fatma binti Esed” ile bu konuda istişare etmek istedi. Eşinin çocuklarının kendisinden uzak olmasına gönlü razı olmuyordu. İçini hüzün kapladı, gözleri doldu ve şöyle dedi: “Ali, Talib, Cafer ve Akil’den ayrı kalmak benim için çok zor. Onlarsız kalbimin yuvası yıkılır ama galiba başka çaremiz yok!”…
    Sonunda Ebu Talib ve eşi kararlarını verdiler.