Din felsefesinin en önemli sorunlarından birisi kötülük problemidir. Tanrı’nın kudreti ve merhameti ile dünyada var olan kötülükler arasında bir çelişkinin olduğunu vurgulayan  ateistler, Tanrı varsa kötülüğün, kötülük varsa Tanrı’nın olmaması gerektiğini ileri sürerek teistlere itiraz etmişlerdir. Teistler ise Tanrı’nın kudreti ve merhametiyle doğada var olan kötülükler arasında bir çelişkinin olmadığını kanıtlamak için çeşitli savunma mekanizmaları geliştirmişlerdir. Din felsefesinde bunlar ‘teodise’ olarak adlandırılır. İlk çağdan günümüze felsefe tarihinde birçok teodisenin varlığına şahit olmaktayız. Burada şunu öncelikle ifade etmemiz gerekir ki, ateistler evrende kötülük var diye ateist olmuş değildir, tam tersine ateist oldukları için kendi düşüncelerini evrendeki kötülükleri gündeme getirerek rasyonel kılma yoluna gitmişlerdir. Eğer evrende var olan kötülükler ateizm için bir dayanak olmuş olsaydı başta inananlar bu kötülükler karşısında inançlarını terk ederdi. Konu üzerinde ciddi düşünüldüğüne evrende var olan kötülüklerin aslında dünyanın daha anlamlı olması için gerekli olduğu söylenebilir. Çünkü her şeyin iyi olduğu bir dünyada ne iyinin ne de kötünün anlamı olabilirdi. Her şey zıttıyla kaim olduğu için iyiliklerin bilinmesi ve insanın kendi iradesiyle bir seçim yapabilmesi için hem kötülüklerin hem de iyiliklerin bir arada bulunması gerekir. Elinizdeki kitapta, ilahi dinlerde kötülüğün anlamı felsefi bir yöntemle ele alınmakta ve bu dinlerin mensupları olan birçok düşünürün kötülük yorumu analiz edilmektedir.