Eyüp Erhun Köse, İbrahim Kışı’nda ilk yaşların açtığı yaralardan bugünün kırılgan gövdesine; evden bahçeye, doğunun çitlerinden yeryüzünün öteki ucuna uzanan bir şiir evreni kuruyor. 

Köse, sözcüklerin alışılmış yerlerini değiştiriyor; zamanı sızıya, bedeni yuvaya, sevgiyi kıyamete yaklaştırıyor. Kişisel acıdan toplumsal yarılmaya açılan şiirler; annenin ellerinden babanın kaybına, kız kardeşlerin incinen dünyasından 6 Şubat’ın faylarına, Sivas’ın yangınından kimliğin soğuk tutanaklarına uzanıyor.

İbrahim Kışı, kırılmış olanın içinden başka türlü görebilme cesaretini arıyor. Karın altında saklanan tohuma, yangının kıyısında açan bahçeye ve bütün darbelerine rağmen yaşamdan vazgeçmeyen insana bakıyor.

- Ömer Turan