Eğer Allah, senin iç dünyandaki karanlıkları, niyetlerindeki bozuklukları veya geçmişteki hatalarını insanlara gösterseydi, kimse sana selâm bile vermezdi.
Birisi seni övdüğünde gururlanma, aksine “Yârabbi, benim gerçek hâlimi onlara göstermeyip beni bu güzel sıfatla örttüğün için Sana hamdolsun!” diyerek mahcubiyet
duy!
İbadetine güvenmek, günahından korkmaktan daha büyük bir risktir. Secdeden kalktığında “Ne güzel kul oldum!” diye düşünmektense, “Bu noksan secdemi nasıl
huzuruna kabul etti?” diye hayret ve mahcubiyet duymak asıl kulluktur.
Günah seni Rabbine koşturuyorsa o bir rahmettir; ibadet seni Rabbinden (kibirle) uzaklaştırıyorsa o bir musibettir. Bu yüzden her hayırlı işin sonunda “elhamdülillah”
derken, kalbin bir köşesiyle de “estağfirullah” demek gerekir.
Neyden korkuyorsan, onun kulusun! Eğer günahın duyulmasından korkuyorsan, halkın kulusun; eğer günahın bizzat kendisinden ve Rabbinden uzaklaşmaktan
korkuyorsan, Hakk’ın kulusun!