İnsan kendine baktığını zannederken aslında kendi kurduğu perdelerin ardından kendini seyreder. Bu perdeler kibirden, korkudan ve kendine söylediği incelikli yalanlardan dokunmuştur. Dış dünyaya sunduğu “iyi insan” sureti, içindeki kırılgan ve çelişkili hakikati gizleyen bir hayaldir.

Kendi iyiliğini bile tartarak yapan insan, aslında nefsinin ince hesaplarından asla kaçamaz. Cesaretini överken bile korkularından, sadakatini anlatırken de zaaflarından saklanır. En büyük yanılgısı ise kendini merkeze koyarak sahip olduğu her şeyi kendinden bilmesidir. Oysa nimet denilen her şey, elden alındığında hiçliğini hatırlatacak bir emanetten ibarettir.

İnsan kaybettikçe değil, unuttukça küçülür; hatırladıkça ise hakikate yaklaşır. Tasavvufun işaret ettiği yol ise insanın kendini büyütmesi değil, benliğinden soyunmasıdır. Bu soyunuşun sonunda kişi anlar ki varlığı kendine ait değildir ve değeri ancak O’na nispetledir. Sonunda insan, bütün perdeler kalktığında ne olduğunu değil, aslında “hiç” olduğunu idrak eder.