Hercai, gençlikte yaşanmış duyguların yıllar geçse de kalpte nasıl taze kaldığını hissettiren bir eser. İçinde karşılıksız sevgi var, özlem var, kırgınlık var, bekleyiş var. Ama yalnızca birine duyulan sevda yok. Anneye, çocuğa, öğretmene, memlekete, hayata ve insana uzanan geniş bir yürek de var. Kimi yerde insan susup içine dönüyor, kimi yerde bir bakışın, bir yokluğun, bir hatıranın içinde uzun uzun kalıyor. En çok da saklanmadan yazılmış olması dokunuyor. Süslü görünmeye çalışan bir ses değil. Yaşamış, beklemiş, kırılmış, özlemiş ve bütün bunları olduğu gibi kâğıda bırakmış bir kalp var. Bu yüzden Hercai yalnızca okunan değil, hissedilen bir yerde duruyor. Gençliğin içinden çıkan sevgileri, eksilmeyen özlemleri ve insanın yıllar sonra bile içinde taşıdığı duyguları görünür kılan içten bir iz bırakıyor.