Aristoteles (Aristo) tarafından MÖ 4. yüzyılda kaleme alınan "Hayvanların Tarihi" (Historia Animalium), biyoloji biliminin temellerini atan, insanlık tarihinin ilk büyük zooloji ansiklopedisidir. Bu eser, sadece gözleme dayalı bir veri yığını değil, aynı zamanda canlıların sınıflandırılmasına dair ilk bilimsel girişimdir.
1. Sistematik Gözlem ve Tasnif
Aristoteles, bu eserinde 500`den fazla hayvan türünü incelemiş ve onları modern taksonomiye ilham verecek şekilde gruplandırmıştır. Canlıları iki ana kategoriye ayırır:
•    Enaima (Kanlı Hayvanlar): Günümüzün omurgalılarına karşılık gelir (İnsanlar, memeliler, kuşlar, balıklar).
•    Anaima (Kansız Hayvanlar): Günümüzün omurgasızlarına karşılık gelir (Yumuşakçalar, kabuklular, böcekler).
2. İçerik ve Metodoloji
Eser, hayvanların sadece dış görünüşlerini değil, yaşam tarzlarını, beslenme alışkanlıklarını, çiftleşme süreçlerini ve iç organlarını da ele alır:
•    Karşılaştırmalı Anatomi: Aristo, farklı türlerin organlarını birbiriyle kıyaslamıştır. Örneğin, balinaların balık olmadığını, akciğerleri olduğu için memelilere daha yakın olduklarını ilk fark edenlerden biridir.
•    Teleolojik Bakış Açısı: Aristo`ya göre doğada hiçbir şey sebepsiz değildir. Bir hayvanın her organı, o canlının hayatta kalması veya bir işlevini yerine getirmesi için en uygun şekilde tasarlanmıştır.
•    Gözlem ve Tecrübe: Kitapta, deniz biyolojisinden arıların sosyal yapısına kadar o dönem için devrim niteliğinde olan saha gözlemleri yer alır.
3. Felsefi Derinlik: Ruh ve Form
Aristoteles için biyoloji, felsefesinden ayrı değildir. "Hayvanların Tarihi"nde canlılığı açıklarken üç tür "ruh" (anima) tanımı yapar.