Aslında Alp her şeyin farkındaydı.

Kendine bir anlatabilse sorun çözülecekti.

Ama ne içi kendini tanıyordu ne de kalbi onu.

O ilk bakış, bütün ruhunu damgalayacak ve en

zayıf olduğu anlarda karşısına çıkacaktı.

Damla, hayatta emin adımlar attığını

sanırken, kader onun yaptığı planları

bozmakla meşguldü. Bugün yaptığı bütün

planlar, gelecekte aşk olarak karşısına çıkacaktı.

O gün onu gördüğünde arkasına bile

bakmadan kaçmalıydı. Bile isteye ona doğru

attığı her adım onu kendi sonuna yaklaştıracaktı.

Hangisi daha çok acıtır, sevmek mi kaçmak mı?

Belki de onu sevmekten hayatı boyunca vazgeçmeyecekti…

Belki kader bir yerde aşıklara acır!

Kim bilir, belki de hayat sevmekten ibarettir.