Gaz lambasının ölgünlüğü gecenin karanlığını zorluyordu ama tümden loşluğu kovmuyordu. Lamba, asılı olduğu duvarın asık suratını yere düşürüyordu. Loşluk dört duvar arasına sıkışıp kalıyordu, perdeye yapışıyordu, sobanın arkasına kaçıyordu. Kapı açıldığında gelenin yüzüne dikkatlice bakılıyordu, ancak burnumuzun dibine geldiğinde anlıyorduk kim olduğunu. Dışarıdan gelen her kimse, aileden biri sayılıyordu. Misafir kendi yerini buluyordu. Odun sobasının üzerinde demlenen çay, tepsideki bardaklara aktığında hasır yastığa yaslananlar hareketleniyor, gövdesini ileri oynatıyordu, uzattığı ayaklarını altına alıyordu. Odanın loşluğunu, sigara dumanının katmerleşen griliği ağırlaştırıyordu, gözlerimiz yanıyordu. Gelenler odanın sonunu kullanırken, başka oda yoksa kadınlar ve çocuklar kapıya yakın bir yerde oturuyordu. Girip çıkanlarla ayağa kalkıp çöküyorlardı. Namlusu yere bakan kırmanın gölgesi bir yılan gibi duvara uzanıyordu. Bardağı döven kaşık sesi dindiğinde, şekerli çay sigarayla korumuş boğazları yumuşatıyordu. Gelen, yanında masalını, hikâyesini de getiriyordu.