Selami Karabulut, hayatın yok sayılıp görünmez kılınan yanlarına eğiliyor ısrarla. Bir arayış onun şiiri; bulduğuyla yetinmeyen, daha derinlere kulaç atmayı göze alan, huzursuz bir bireyin çırpınışı. Sözcüklere sığdırmaya çalıştığı arayışını, yüzünde okunmaya çalışıyor çoğu zaman. Sık sık “sen” diye sesleniyor kendine. “Ötekini” anlamanın yolunun, özün karanlıkta kalan yanlarıyla yüzleşmekten geçtiğini imlemiş oluyor böylece. Bu nedenle tamamlanmayan, eksilerek ilerleyen bir şiirin tutkunu o. Tutulduğu “Harf Girdabı”nın içinde, döne döne sözün büyüsünü parlatırken, anlamın sınırlarını zorlamaya adanmış biri. 

Vedat Akdamar