Dijitalleşme, krizleri yalnızca daha görünür hâle getirmedi; aynı zamanda krizin anlamını, hızını ve yönetilme biçimini kökten dönüştürdü. Günümüzde dijital krizler, tekil olaylardan çok; algının, söylemin ve paydaş etkileşiminin dijital kamusal alanda eş zamanlı olarak üretildiği iletişimsel süreçler hâline gelmiştir.
Bu kitap, dijital kriz olgusunu halkla ilişkiler perspektifinden ele alarak, krizin nasıl ortaya çıktığını değil; nasıl anlamlandırıldığını, nasıl konuşulduğunu ve nasıl yönetildiğini analiz etmektedir. Kuramsal tartışmalar, stratejik halkla ilişkiler yaklaşımları ve güncel dijital kriz vakaları aracılığıyla, kriz yönetimini teknik bir müdahale alanı olmaktan çıkarıp algı ve ilişki yönetiminin merkezine yerleştirmektedir.
Akademik temellere dayalı bu çalışma, dijital krizleri yalnızca bir risk unsuru olarak değil; doğru yönetildiğinde kurumsal öğrenme, güvenin yeniden inşası ve paydaş ilişkilerinin güçlendirilmesi için kritik bir fırsat alanı olarak değerlendirmektedir. Eser, dijital krizlere ilişkin kuramsal literatüre katkı sunarken; akademisyenler, araştırmacılar ve uygulayıcılar için analitik bir başvuru kaynağı olmayı amaçlamaktadır.