Nasıl kardeşler hiç anlamadım. Babam sakin, sessizdir. Halam ise, hiç bıkmadan konuşuyor. Kurallar treni gibi. Vagonlar habire ekleniyor, sonu yok!
Gözü de hep bende,
“Ne biçim çocuksun sen!
Ben senin yaşındayken!
O öyle olmaz, saçmalama!
Bir öğrensen oturmayı, kalkmayı… Sen otururken kanepede deprem oluyor.
Yemek yerken ağzını şapırdatma!
Tabağındakileri sıyır. Sokaktan toplanmıyor onlar.
Ne kadar gürültücüsün sen!”
Allah Allah! Ne yapsam batıyor. Annem de ona hiç ses çıkaramıyor. Dün gece televizyonda heyecanlı bir film vardı, merakla onu izliyordum. Beni hiç umursamadan geldi ve şak diye kapattı televizyonu.