Acaba bizler, Yaradan’dan gelen o saf sevgiyi; korkulara, kaygılara, öfkeye, kine ve nefrete mi dönüştürüyoruz? 
İçimizdeki çocukla barışıp kendimizi gerçekten sevebilsek… 
Ağaçlar gibi köklerimizden beslenebilsek…
Bir arı gibi hakiki görevimizi bulabilsek…
Peygamberlerin, evliyaların ve üstatların öğretileriyle hayata bakabilsek…
Ve Yaradan’dan, doğadan kendimize bir şifa akıtabilsek…
Bu dünya nasıl bir yer olurdu?

İnsanın hizmetine sunulduğu söylenen bu dünya, belki de insanın da hizmette olduğunu fark etmesiyle güzelleşecek.