GÖZLERİ MUHACİR;  ÇÜNKÜ… / Oğuz ÖZDEM
İhsan Tevfik’in lirik bir anlatımı var. Onun dizelerinde insan ve doğa iç içe geçmiştir. İnsandan–doğaya ve doğadan- insana yapılan ad aktarmaları şiirlerin geneline hâkimdir: “ama sen suskun göllerin, yüzünde ışkın veren, son göçmen çiçeksin.”  Anlatım oldukça yalındır, konuşma dili yalınlığıyla şiire hâkim bir dildir. “dem, viran, şifa, gayrı, seyyah, urumeli, âhannem…” gibi halk Türkçesi kullanılır. Tek bir konuyu ele almanın zorlukları olsa da İhsan Tev- fik, bu zorluğun üstesinden gelmiş, tarihsel bir olguya şiirle belgesel bir tat katmış diyebilirim.