“Ateşten kopmuş
Cayır cayır yanan bir tanrıya inanıyordu
Tanrı dediğin böyle olmalıydı zaten
Hem içini hem dışını yakmalıydı insanın
Yaktığı yerden ışık kaynatmalıydı insana
Tanrısının kıyısında döner durur
Uzun uzun sigara içerdi
Sen onu sigara içerken görseydin
Ağlardın Hephaistos”

Çiğdem Taşkın’ın; inançla isyanı, tanrıyla insanı, umutla küskünlüğü aynı ateşte eritiyor şiirlerinde. Bu dizelerde dağ yürür, nehir konuşur, aynalar tanrıya yüzünü gösterir. Kimi zaman bir Meryem’in gözyaşı, kimi zaman Mezopotamya’yı avuçlarında taşıyan bir el olur sözcükler. 
Gölgedeki Güneş, gölgede kalmış olanın içindeki güneşi arıyor.