İdari kabiliyeti, siyaseti ve muazzam fütuhatı ile Türk-İslâm dünyasında müstesna bir yere sahip olan Gazneli Mahmûd; dindar, zeki, ileri görüşlü, ihtiyatlı ve âdil bir hükümdardı. Bîrûnî’nin “âlemin aslanı ve zamanın yegânesi” olarak tanıttığı bu büyük cihangir, çocukluk döneminde ileri derece siyasî ve askerî eğitim almış, babasının himayesinde iyi bir devlet adamı olarak yetiştirilmiştir.

Tahta geçtiğinde yerel bir emîrlik statüsünde olan Gaznelileri cihanşümul bir devlet hâline getirmiştir. Döneminde Sâmânîler, Türk Hakanlığı, Hârizm ve Büveyhîler gibi büyük devletler, Saffârî, Ziyârî, Ferîgunî, Garcistan Şarları gibi yerel emîrlikler, onun hâkimiyetini kabul etmiştir.

Gazneli Mahmûd’a İslâm dünyasında asıl şöhreti Hindistan üzerine yaptığı seferler getirmiştir. Bu seferler neticesinde Hindistan coğrafyasında İslâm yayılmaya başlamış, fethedilen yerlerde bölge halkı üzerinde kast sisteminin baskıları ortadan kaldırılmıştır. Şiî Fâtımî kuşatması altında olan Abbâsî hilâfetiyle kurduğu ilişkiler sayesinde ise Sünnî İslâm dünyasında güçlü bir meşruiyet kazanmıştır. Âlimlere ve şairlere verdiği destekle Gazne’yi önemli bir ilim ve kültür merkezi hâline getiren Mahmûd, öldüğü sırada devletin sınırları batıda Rey ve Azerbaycan çevresinden doğuda Ganj vadisine, kuzeyde Hârizm’den güneyde Hint Okyanusu sahillerine kadar uzanmaktaydı.