suni teneffüsle yaşıyoruz adeta

asfalt ve betonla kaplanmış yaşam alanları

su geçirmez olmuş topraklar

nefes alamıyor, can dağıtamıyor yeryüzü

bütün güzellikleri çocukluğumuza gömdük ahlarla vahları saymazsak

naylondan çiçekler ısmarlıyoruz vazolarımıza

yapay canlılar konduruyoruz vitrinlerimize kanatlı kanatsız

kargalar arabaların ezdiği kedi leşlerini topluyor yollarda

kıyılar dibimize ulaşıyor git gide

besinleri çöp olmuş martıların

gecelerin kara salkımında yitirdik dostları

paranın mikrobunda kayboldu aşklar

sanal aleme kaldı arkadaşlıklar

ansızın yitirdik demle barışık gülüşlerimizi

artık ne ben benim

ne de bu şehir o eski şehir

sılasız bir ölüm bekler bizi

yaban ellerde

kimsiz, kimsesiz