Elâzığ Defteri, şehri temsil ettiği varsayılan sabit anlamlardan çok, hatırlamayla devamlılığın iç içe geçtiği bir tecrübeyi anlatma denemesidir. Burada anlattığım Elâzığ’ın, geçmişten ve bugünden üst üste binmiş sesleri var. Defter boyunca şehrin ancak hatırlanarak genişleyebileceğini; benim içinse hatırlayarak yaşanabileceğini tekrar ettim. Gidenlerin bıraktığı boşluklar, kalanların sessizliği, geri dönenlerin temkinli sevinci… Haritalarda ya da resmi tarihte yer almayan, hayatın içinde varlığını sürdüren katmanları...
Elâzığ’ı tanıtma ya da sevdirme gibi bir amacım yok. Okuyanlar, eksik bıraktıklarımı kendi hafızalarında tamamlasın diye yazdım. Elâzığ Defteri, kimsenin şehirle ilişkisini bütünüyle anlatmayacak; belki onu başka bir yerden yeniden başlatacak: bir fırın kokusunda, bir türküde, bir bakışta, ya da beklenmedik bir suskunlukta…
Defter burada duruyor.
Ama Elâzığ, hâlâ konuşuyor.