Yedinci günün sonunda Ulu Ruhlar yorulmuş, her şey durulmuştu. Kıtalar bölünmüş, kıtalar yutulmuştu. Karalar su üstüne taşınmış, karalar gömülmüştü.
Koca su kütlelerinin içinden bir mızrak gibi yükselmişti dağlar gökyüzüne ve bir mızrak gibi yerin altına inen oyuklar oluşmuştu her yanda. Nerede başlayıp nerede bittiği belli olmayan bu dağların enginliğini görmek de bu oyukların derinine varmak da mümkün değildi artık.
Bir yan yeşile boğulurken, diğer yan çürümüştü. Bir yan kor alevler saçarken, diğer yan sönmüştü.
Karalarda devasa bataklıklar peyda olmuştu ve devasa ormanlar. Devasa meyveler yetişmişti bu ormanlarda, ve devasa böcekler bataklıklarda.
Günler ve mevsimler sil baştan kurulmuştu. Bazı karalar onlarca yıl karanlığa gömülmüş, bazılarının üstünden güneş her daim görünmüştü. Bazıları üzerine bembeyaz bir örtü sererken, bazılarının kısmetine yeşilin her tonu düşmüştü.