İNSANIN EN BÜYÜK YALNIZLIĞI, KIMSENIN OLMADIĞI YERDE DEĞIL, KENDISI OLAMADIĞI YERDE BAŞLAR.
Bazen hiçbir sebep yokken kendimizi bu dünyaya yabancı hissederiz. Bir hayatımız vardır ama içimizde, adını koyamadığımız bir eksiklikle başka bir şey ararız. Neyi aradığımızı bile bilmeden... Belki de bu yüzden insanlık, yüzyıllardır aynı soruların peşinden gidiyor: “Ben kimim? Nereden geldim ve bu yaşadıklarımın bir anlamı var mı?”
Bu dünyaya gelişimiz bir rastlantı değil, unutulmuş bir hikâyenin hatırlanışıdır. Bezm-i Elest’ten başlayan hikâyemiz, beden elbisesini giydiğimiz bu dünyada bambaşka sahnelere evrildi. Bir aileye doğduk.
İsimler, roller, kimlikler edindik. Sevdik, bağlandık, kaybettik, korktuk, yeniden başladık. İnsandık, unuttuk...
Ayşe Sarızeybek, Dünyalı’da bu unutuşun izini sürüyor.
Ruhu, zihni ve bedeni birbirinden ayırmadan insanı bir bütün olarak anlamaya, kitaptaki uygulamalarla fark ettiklerini yalnızca bilmeye değil, kendi yaşamında görmeye ve dönüştürmeye davet ediyor. Çünkü aradığımız cevap, yeni bir şey öğrenmekte değil, çok eski bir şeyi yeniden hatırlamaktadır. Hatırlatmak, insanın insana borcudur. Dünyalı, unutulmuş bir hikâyenin hatırlanışıdır.