Olması için dua edilirken olmayan hayallerin ve yokluğuna bile âşık kalınanların sarsıcı hikâyesi... 
"Nasıl olmalıydı yaşam? Uğruna öleceğim şey `unut` derken.  Milyonlar ile savaşabilirdim ben. İki elim cansızdı ama senin karşındayken." Sevilen birinin gidişi, kalan için aniden biten veya kıyamete kadar her şeyin kıyameti anımsattığı bir son gibidir.
Yokluğun kapıda karşıladığı, vefasızlığın "akşama yemeğe kal" dediği o melankolik evde misafir olmaya hazır mısınız? Belki de siz de bir zamanlar, onu unutmayı bile yine ona danışacak kadar çaresiz ve derin sevmişsinizdir...