Vakit on üçüncü asırdan on dörde dönmede,
Şimdi Eyüp’de, Ayvansaray’da, Zindan Kapıda gece,
Kuran Tilavet ediyorum, şamdanımda mum,
Kutlu rüyaya doğru gidiyor Diyar-ı Rum.

Uyuşmuş gibi sanki ne can düşünür, ne teni,
Külliyede oturan adamın sütten ak bedeni,
Feda-i can eyledi, feda-i ten, feda-i aile,
Oğuz Han, Korkut Ata, ta Süleyman Şahtandır geni.

Bir ses duyuldu, eski devrin enderuninden,
Gözleri parladıydı, yüzü aydınlandı birden,
Tamam dedi vakit tamam bu kere, ışıdı gözü
Sahabe ruhu, mehter dinleten Bedr Cenginden.

Sıvazladı Yunus Emre simsiyah sakalını,
Kovacağı zaman Şehsuvarı, Haçlı çakalını,
Bunca yıl sustuk da, ne oldu öndül mü aldık
Esirgemedi dikine dikine söyledi makalını.

Uhrevi kapıdan giriyordu kırk bin eren,
Başlarında Lonca müessisi kim Ahi Evren,
Deli Kaçar, Deli Dumrul’la, Muhammed Bican,
Gündüz Alp’la, Bayındır Hasan idi el veren