Tecvîd ilmi, Kur’ân-ı Kerîm’in lafzını ve mânasını koruyan temel bir disiplin olup sahih tilâvetin vazgeçilmez şartıdır. Bu eser, Cumhuriyet döneminde kaleme alınmış üç önemli tecvîd çalışmasını (Kur’ân Tecvîdi, Sualli Cevaplı Tecvîd ve Tatbikatlı Karabaş Tecvîdi) karşılaştırmalı bir yaklaşımla ele alarak, söz konusu dönemin tecvîd anlayışını, öğretim yöntemlerini ve ilmî birikimini ortaya koymaktadır.

Tecvîdin kavramsal çerçevesi, temel kuralları ve pedagojik yönelimleri eserler üzerinden analiz edilmekte; müelliflerin yöntem, muhteva ve anlatım farklılıkları sistematik biçimde değerlendirilmektedir. Bu çalışma, Cumhuriyet dönemi tecvîd literatürünü bütüncül bir bakışla inceleyen nadir araştırmalardan biri olarak, Kur’ân öğretimi alanında çalışan akademisyenler, öğrenciler ve uygulayıcılar için önemli bir başvuru kaynağı niteliğindedir.