Türk’ün en büyük düşmanı, düşmanın kılıcı değil kendi içindeki çözülüştür. Hun budunu çözülürken kağan otağında Çinlilerin sesi yükseliyordu. Boylar sustu, yiğitler umudunu yitirdi. Ancak bu umutsuzluk bir ismin adının duyulmasıyla sona erdi. O isim Çi Çi’ydi.
O, esareti yaşam sayanlara karşı ayaklandı. Yanında törenin gölgesi, Aksakalların uyarısı ve ölümü yavuklu kabul eden yoldaşları vardı. Savaşmak cesaretti, geri çekilmek ise bazen bir başka savaş hamlesiydi. 
Onun yürüdüğü yol açıktı: Ya özgürlük ya da onurlu bir son…
Bu roman, Türklerin ilk savunma savaşının destansı bir anlatımıdır. İsyan alevlerinin yükselmesini, devletin yeniden doğuşunu ve Türk’ün tarihe kazınan direnişini anlatıyor. 
Tengri Dağları bir kez daha şunu fısıldıyor: Baş eğmeyenler yenilse bile unutulmaz.