Odalar dolusu şiir yazmak istiyorum,
İçimdeki öfke başka türlü dinmiyor.
Sığmıyorum bu göğsün daralan geometrisine;
Sanki bir volkan, aristokrat bir sessizlikle delirecek!
Bilirim; susturulmuş her çığlık,
yarın bir kentin meydanında heykel gibi dikilecek.
Ben bu çağı, bir cam kesiği gibi taşıyorum tenimde,
Ne bir arabesk figan bu, ne de lafta çiğ pusu.
Bu, aklımın inatçı isyanıdır karanlığın kalbinde;
Mürekkebim, tüm kıymet bilmezlerin üstüne saçılan
kutsal su.
Yazmalıyım!
Ben yazmazsam, sanki antik kentler yanacak,
Her dize bir barikat, her kıta yeni bir gökyüzü.
Çünkü odalar dar geliyor bu hırçın rüzgâra,
Sinir uçlarımda geziniyor bu çağ yangını.
Bu ne köhne bir nefret, ne de geçici bir yara;
Bu, aşkın o en soylu, en kadim başkaldırısı.
Odalar dolusu şiir, odalar dolusu yangın...
Yine de dinmiyor içimdeki o vahşi, o muazzam coşku.