"bütün gözlerden uzaktayım şimdi
kendime yabancı
dikili bir anıttır karşımda cevapsız sorular
kim şah damarını kesti hayatın
hangi okyanusun dalgasında boğuldu hislerim
ve hangi yangında duman çekildi gözlerime
nasıl eskidi gençliğim yalnızlık istasyonunda
taşlıyorum gövdemi yürüdüğüm tarlalarda
kurtulmayı umarak bu karanlık gömlekten
tanrılar da bilmiyor bu filmin sonunu artık
yarım bıraktılar kaderi terk ettiler senaryoyu
şizofrenik bir sanrıdır içimde çoğalan kuşku