Sevgi, bir şey almak için uzanan el değildir. Kendini götürüp sevdiğinin önüne bırakmaktır.
Kuru bilginin, hesaplı duanın ve korku dolu ibadetin ötesinde bir yol vardır: Bhakti — sevgi yolu.
Swami Vivekananda bu küçük ama yoğun eserinde, Hint bilgeliğinin en saf damarlarından birini günümüze taşır. Dilekten aşka, aşktan teslimiyete, teslimiyetten birliğe uzanan iç yürüyüşün haritasını çıkarır. Burada mantra bir ses değil, zihni toplayan bir pusuladır. Gur bir otorite değil, yaşayan bir ateştir. Sembol bir süs değil, görünmeyenin eşiğidir.
Ve sevgi — insanı küçülten bir duygusallık değil; onu genişleten, berraklaştıran, kendi dar benliğinden kurtaran o büyük kuvvet.
Bhakti Yoga, bir öğreti değil bir çağrıdır.
Hâlâ pazarlık eden kalbe, sessizce eğilip fısıldar: “Seven, sevdiği için sever.”