Bazı şeyler biterken ses çıkarmaz.
Bir kapı kapanmaz,
bir bavul hazırlanmaz,
bir veda söylenmez.

Sadece bir gün
aynı gökyüzüne bakarken
bir şeylerin artık eskisi gibi olmadığını anlarsın.

Sonra,
kendi içine dönen uzun bir yol başlar.
Bazı kelimeleri susarak,
bazı yaraları zamanla
bazı sevgileri ise içinde taşıyarak…

Kimi zaman bir bakışta kalır insan,
kimi zaman bir şehirde,
kimi zaman çocukluğundan kalan
eski bir sesin peşinde.

Bütün bunların arasında
bir şarkı eksik kalır.

Belki de bazı hikâyeler
tamamlanmak için değil,
insanın içindeki sesi yeniden duyması için yazılır.