yakıldı Smyrna ıslandı yüzüm
ölülerin yıkandığı bahçe
ağacı keserek tükenen gün
yol ağzına kemiklerin yığıldığı
kırık cam Gogol’ü keşfetmekten yorgun
yan yana iğreti anlar yutmak için her şeyi kusmak 
asfaltta ezilen yengeci, şu sıradan şeyi
içime çalışan beton mikseri
sesinde ne var acının ruhuna öfkeli
biraz dursa denize baksa
varyanttan varyanta bir yaprak koparmak
ibrelerle sevişen bir avuç kuş
ishak mı
serçe mi
koşuşup duran birbirine
içli bir robotu bir daha bir daha kurduğum
bizsiz biz bekleyişi
kaç gün kaç gece işledi
sanki hiç yakılmamış hiç yara almamış 
yok bir gürültü iki el arasında 
yeşil bir ağu olduğunu öğretti