Turgut Akaslan’ın şiirlerini okurken; yüreğimin sesinden dumdum dumuluyorum; İstanbul-9 gemisinin güvertesinde çayımı yudumluyorum.

Boş kaynayan tencere, sarhoş gibi oynayan camı kırık pencere; şiirin eski ve yeni damarlarıdır. Sokaklar karaböcek-tir, caddeler sivrisinek-tir, meydanlar arı-dır, yani şiirin yağmurudur, çamurudur, karıdır.
Turgut Akaslan’ın şiirlerinde; nesnel olguların ereğil ve özgürlüğünü aşıyorum. *Ölüme geç kalan adamın ölüler için yazdığı şiir* imi yeniden, tekrar tekrar yaşıyorum.  Yüreğimdeki şiirin radarıyla, anladığım kadarıyla benim için en güzel yorum:*Benim Şiirim Yalnızlık* kitabının, kalabalık ama çok kalabalık okurlarla buluşmasını diliyorum.
Sevgimle, saygımla, düşüncemle...