Dibêjin; ba û evîn xuşk û birayên herî qedîm in. 
Wekî hespê Rewhan her du jî carna kubar û nazîk in lê carna jî serhildêr.
Roj tê dibin xeweke şîrin, roj tê dibin bahoz û pêlên deryayan radikin li ser piyan
Lê, dema yek bibe mêvan ji yê din re dimîne êş û kelam.
Lewre; dema saeta demsalê dibe Îlon, ji şûna pelên ku dikevin şopên hesretê xuya dikin
Û çîroka ba û evînê destpê dike…
 ‘’Bayê Evîna Ronyayê’’ jî di vî warî de xwendevanên xwe derdixe rêwitiyekê û di dilên wan de şopên jiyanê dihonîne. 
Di her rêzikê de, di her çarikê xwe de lêgerînekê derdixe holê. 
Carna dibe dilsoziya Derwêş û Edûle derdikeve li pêşberî me.
Carna dibe tovên jiyanê di tûrikê evdalê bê zar û bê ziman.
Û carna jî li deşt û zozanên welatê xeribiyê ji tenêbûna me re dibe rêheval. 
Her helbestên vê pirtûkê di bêdengiya zimanekî de, di duaya dayikekî de, di çîroka çiyayan de û di kenên zarokekî de wateya xwe peyda dike. 
Keskîn BAYINDIR