Girîngîya Helbestê: Neynika ruh û demê ye, helbest şêwaza herî paqij herî deryal û herî mayinde ya îfadeya mirovahîyê ye. Ji rêzkirina asayî ya peyvan derbas dibe û hest, raman û pirsgirêkên civakî ji xalên wan ên herî kûr digire. Di heman demê de ku dihêle mirov rûbirûyê cîhana xwe ya hundirîn bibe, daxwazeke empatîyê ya ser zimên jî ava dike; ji ber ku helbest ne tenê ji hişê me re rasterast ji ruhê me re dipeyive/şorê dike.
Helbest, dengê bêdengîyê ye, ku di rêzan de mezin dibe. Di ser demê re piran ava dike û dimeşe. Di dilopek hêsir de cîhaneke mezin veşartîye. Nazenîna gotinê, şopa her herî kûr a dilî û derûnî ye.