Gözün gördüğü dünya, meselenin bütünü değildir. Duvar sandığın şey çoğu zaman bir sınır değil, algının alışkanlığıdır. Düşüncen dışarı taşar, arzun dışarı taşar, korkun dışarı taşar; sevgi de öfke de görünmeyen bir çevreye biçim verir.
İşte bu çevrenin adı astral alandır — gökte asılı bir masal diyarı değil, bu dünyanın içine geçmiş, başka kurallarla işleyen bir katman.
Leadbeater 1895’te teosofik araştırmaların en berrak metnini yazarken iki uçtan da uzak durdu: ne korku tüccarlarının panayırı, ne hayal gücünün serbest bahçesi.
Astral Plan, ince bedenlerden düşünce formlarına, ölüm sonrası ilk geçişten doğa ruhlarına, auradan medyumluğa — görünmezin haritasını sağduyuyla çıkarır. Çünkü orada insan maskesiz görünür: beden rol yapabilir, yüz gülümseyebilir; ama arzu saklanamaz, niyet saklanamaz.
Görmek bir ayrıcalık değil, taşımak gereken bir sorumluluktur.