“Bazı kitaplar okunmak için değil; gömülmek için yazılır.”

Bu kitap bir aşk hikâyesinden ziyade bir insanın, bir başkasına duyduğu inancı nasıl kaybettiğinin kaydı.
Sevmek her zaman yetmez.
Bazen insan, karşısındakini değil, ona inandığı hâlini kaybeder.
Ve asıl yıkım tam olarak orada başlar.

Bu sayfalarda bir başlangıç yok.
Bir son da yok.
Sadece yavaş yavaş tükenen bir şeyin izleri var.
Görmezden gelinenler, susulanlar, geç fark edilenler…

Bazı insanlar hayatımıza kalmak için girmez.
Neyi hak etmediğimizi öğretmek için gelir.
Ve insan bazen birini kaybettiğinde değil, kendini geri aldığında hayatta kalır.
"Otopsi tamamlandı:
Ölen ben değildim; ona inanırken kurduğum dünyaydı."