Allah teala, zat-ı Uluhiyeti`ne kul ve Habib-i Edibi`ne ümmet olanları sever. Sevgi itidal derecesini geçince ona aşk denir.

Aşığın alameti ise, maşukunun yolunda her şeyini fedaya hazır olmak, her şeyini tereddüt etmeden feda etmektir.

Allah Rasülü`nü seven yücelir, O`na muhabbet nasibinden mahrum kalan ise alçalır. Ebubekir -radıyallahu amh- Efendimiz`i enbiyadan sonra en yüksek mevkie yücelten Allah ve Rasulüne beslediği muhabbet, bedbaht Ebu Cehil`i; ümmet-i Muhammed`in firavunu haline getiren Allah ve Rasulü`ne muhabbetten uzaklığıdır.

İkisi de -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz`i görmüş, fakat bu görüş ikisinde tamamen farklı netice vermiştir.