Bu çalışma, Türkiye’nin toplumsal yapısında tarihsel ve kültürel açıdan önemli bir yere sahip olan aşiret yapısı içerisinde yaşlılığın nasıl inşa edildiğini ve yaşlı bireylerin sosyal statülerinin hangi dinamikler üzerinden şekillendiğini ele almaktadır. Modernleşme süreçlerinin birey, aile ve toplumsal ilişkiler üzerindeki dönüştürücü etkilerine karşın, aşiret yapılarında yaşlılığın taşıdığı anlam, saygınlık ve otorite farklı bir toplumsal mantık çerçevesinde varlığını sürdürmektedir.
Alan araştırmasına dayanan bu çalışma, yaşlı bireylerin aşiret içindeki rollerini; soy bağı, deneyim, geleneksel bilgi aktarımı ve hiyerarşik ilişkiler bağlamında incelemekte; yaşlılığın yalnızca biyolojik bir evre değil, aynı zamanda toplumsal olarak inşa edilen bir statü olduğunu ortaya koymaktadır. Kanaat önderleri, aile büyükleri ve aşiret mensuplarıyla gerçekleştirilen görüşmeler aracılığıyla elde edilen bulgular, yaşlılığın aşiret yapısında nasıl bir toplumsal değer üretme mekanizmasına dönüştüğünü gözler önüne sermektedir.
Bu çalışma, sosyoloji, sosyal antropoloji, yaşlılık çalışmaları ve kültürel araştırmalar alanında çalışan araştırmacılar için önemli bir başvuru kaynağı olmanın yanı sıra, Türkiye’de geleneksel toplumsal yapıların dönüşümünü anlamak isteyen tüm okurlara kapsamlı bir perspektif sunmayı amaçlamaktadır.