çiçeklerin doğum gününden bakıyordun
–ilkin kadının nefesiyle ılıdı yeryüzü- sezdim
ve suları kabaran bir kent huzuruyla
tenorunu savurdu etrafa viyolonsel

beğenmedin rengini biraz daha açtın denizin
kalktık sonra kıyı boyunca dolaştık
üstün başın kuşlara batmış derken
–uyumuşuz- bir ilk insanla çağrıştık